گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، محیا معصومی– وقتی شیوع کرونا در کشور، دانشگاهها و آموزشهای حضوری را به تعطیلی کشاند تنها پژوهشگران، اعضای هیئت علمی و دانشجویان دارای کار تحقیقاتی و پژوهشی اجازه حضور در دانشگاه و پیشبرد برنامههایشان را داشتند که این موضوع، اهمیت پژوهش را میرساند.
انجام فعالیتهای پژوهشی و تشویق دانشجویان و اساتید به این سمت مدتی است که به یکی از برنامههای اساسی و اولویتدار دانشگاهها تبدیل شده است. اما شاید یکی از موانعی که باعث میشود این برنامهها قدری کُند پیش رود، وجود هیئت علمیهاست که معمولا تمایلی به فعالیتهای غیر از تدریس ندارند، هیئت علمیهایی که مسئولیت اول و آخر خود را تدریس میدانند و معتقدند انجام پژوهش کاربردی و تشویق دانشجویان به این سمت کار دیگر دانشگاهیان است.
این دسته از اعضای هیئت علمی در دانشگاهها که معمولا خود هم در انجام کارهای پژوهشی پیشقدم نیستند و گاها حداکثر به چاپ یک مقاله اکتفا کردهاند، به اعضای هیئت علمی خاموش تعبیر میشوند. تعداد این اساتید در دانشگاههای تحت نظارت وزارت بهداشت، کمتر و در دانشگاههای تحت نظارت وزارت علوم، به نسبت بیشتر است تاجایی که وزارت عتف و دانشگاهها از اعلام آمار این گروه از اساتید خود اجتناب میکنند.