به گزارش خبرنگار دانشگاه خبرگزاری دانشجو، اگر نگاهی به سیستم آموزش عالی در کشورهای جهان داشته باشید، همواره شاهد مراکزی به عنوان پایگاههای اصلى علوم در یک یا چند رشته علمی هستید. وزارت علوم نیز بیش از ۲۰ سال میشود که با تدوین آییننامهای تحت عنوان تشکیل قطبهای علمی، در صدد تبدیل دانشگاهها به مراکز پیشرفته علمى در حوزههاى مختلف علوم برآمده است. بر اساس این آییننامه هر موسسه آموزشی و پژوهشی به شرط داشتن یک هسته علمی قوی و ارائه یک برنامه پنج ساله برای تحقق هدفهای قطبهای علمی و نیازهای آتی کشور توانست با برپایی دفاتری دارای قطب علمی شود و بر اساس آن از بودجه تخصیص یافته وزارت علوم برای قطبهای علمی استفاده کند. همین امر سبب شد تا برخی از دانشگاهها برای دستیابی به این بودجه، در ظاهر به تشکیل قطب علمی با درخواست از وزارت علوم بپردازند و پس از آن از مزایای قطب علمی شدن استفاده کنند.
مالی و اداری، تنها به اصطلاحی خاک خورده در دانشگاه تبدیل شدند. به طوری که منصور غلامی در سال ۹۸ پس از ادغام قطبهای علمی اعلام کرد که وضعیت عملکرد قطبهای علمی خوب نیست و وزارت خانه قصد اصلاح آییننامه آن را دارد، با وجود اعلام این خبر در سال ۹۸ وزارت علوم همچنان هیچ اصلاحیهای را بر این آییننامه اعمال نکرده و رسیدگی به وضعیت آنها را به دست فراموشی سپرد.