گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، فاطمه مزجی؛ کشورها خصوصاً در منطقهی ما تحولات گوناگونی را پشت سر گذاشتهاند تا به شرایط فعلی رسیدهاند. یکی از عوامل تغییر وضعیت و حکومت کشورها جنبشهایی است که با استناد به حق تعیین سرنوشت فعالیت میکنند. بر مبنای بند ۲ ماده ۱ منشور ملل متحد و میثاقین حقوق بشر و برخی از قطعنامههای مجمع عمومی سازمان ملل متحد تمامی ملتها حق تعیین سرنوشت خود را دارند و باید بتوانند نوع و وضعیت سیاسی کشور و شیوهی مدیریت اقتصادی و فرهنگی خود را انتخاب بکنند.
اشغال نظامی، آپارتاید و استعمار سه مانع اصلی بر سر راه اعمال حق تعیین سرنوشت هستند که ملتها میتوانند با آنها رو به رو شوند. در چنین شرایطی اگر یک ملت تمام امکانهای سیاسی خود را برای رفع چنین شرایطی امتحان کند و نتیجه ندهد طبعاً دست به شورش و رفتارهای سخت در برابر قوای مسلط میزنند که مشروع و قانونی در نظر گرفته میشود و از این نظر اقدامات آنها با اقدامات تروریستی متفاوت است که در ادامه به آنها اشاره میکنیم.