گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو- محمدجواد سمیعی؛ چهل سال با هر ضرب و زوری که شد جلو آمدیم. در شرایطی که حتی یک کشور توسعه یافته هم زیر بار تحریمهای همه جانبه کمر خم میکند، در تمامی معادلات علمی جهانی درخشیدیم. از نانو گرفته تا شتاب تولید علم و حتی تعداد مقالات رسمی، همه و همه شگفتیهایی هستند که در این سالها رقم زدیم؛ اما درست در همین نقطه که امروز ایستادیم بیشتر از همیشه نیازمند برنامهریزی هستیم. برنامه برای آینده ای که اگر قرار باشد با چشمانی بسته به سویش حرکت کنیم چیزی جز مشکلات اساسی برای ما در پیش ندارد.
از اواخر دهه هفتاد سال به سال به ظرفیت پذیرش دانشجویان افزوده میشد و علتش چیزی جز تقاضای بالا برای ورود به دانشگاه نبود؛ اما حالا با بحران دانشجو مواجه هستیم. دانشجویانی که قریب به اتفاق آینده شغلی متناسب با رشته خودشان را آن طور که باید و شاید شفاف و روشن نمیبینند. اینکه بی انگیزگی و امید نداشتن به تحصیلات آکادمیک حاصل چه رویکردیست، یک مسئله جدی و قابل تامل است؛ اما بیانگیزگی تمام مشکل نیست و اینجا کشور از همه بیشتر در حال ضرر کردن است.