به گزارش خبرنگار دانشگاه خبرگزاری دانشگاه، با نگاهی گذرا به آییننامهها و شیوه نامههای متعدد وزارت خانهها و دانشگاهها همواره شاهد خیل عظیمی از مصوباتی هستیم که در ابتدای کار توسط متولیان امر با اشتیاق پیگیری شدهاند، اما در ادامه با وجود تحولاتی که در آن حوزه رخ داده است، نه تنها اصلاحی نداشتهاند بلکه نظارتی نیز بر اجرای درست همان آییننامه مصوب شده نیز اعمال نشده است.
یکی از این مصوبات در جهت رشد علمی کشور و رفع نیازهای جامعه در سال ۷۹ با عنوان آییننامه تشکیل قطبهای علمی در دانشگاهها و موسسات آموزشی و پژوهشی، به تصویب وزارت علوم تحقیقات و فناوری رسید. به موجب این آییننامه هر دانشگاه و موسسه آموزشی به فراخور تعدادی اعضای هیئت علمی مورد تایید آییننامه تشکیل قطبهای علمی و برخی شرایط دیگر همچون برخورداری از آزمایشگاه و تجهیزات با برپایی دفتری توانست دارای قطب علمی شود و بر اساس آن از بودجه تخصیص یافته وزارت علوم برای قطبهای علمی استفاده کند. همین امر سبب شد تا برخی از دانشگاهها برای دستیابی به این بودجه، در ظاهر به تشکیل قطب علمی با درخواست از وزارت علوم بپردازند و پس از آن از مزایای قطب علمی شدن استفاده کنند.