گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، حناسادات مطلبی؛ تغییر ارزشهای اجتماعی یکی از مشکلات دهه شصتیها بود. از عوامل مهم برای تجرد دهه شصتیها این بود که در آن زمان زندگی تجملی مورد استقبال قرار گرفت. با استقبال از تجمل گرایی، جوانان به سمت کسب مقام و ثروت و تحصیلات رفته و تشکیل خانواده به آینده موکول شد. علاوه برآن کسب مدارج علمی و تحصیلات عالیه سبب افزایش توقع خانواده و خود شخص شده بود.
در دهه شصت ارتباطهای خویشاوندی کاهش یافته و در ادامه باعث کاهش میزان ازدواج جوانان شد؛ چرا که در گذشته رفت و آمدها سبب آشنایی و معرفی جوانان به خانوادهها و یکدیگر میشد و وصلت شکل میگرفت؛ اما برای دهه شصتیها براثر تجمل گرایی، مهاجرت و… بین اقوام فاصله افتاد و از طرفی جوانان دهه شصتی و خانوادههایشان، چون از نظرسواد دانشگاهی از دهههای قبل جلوتر بودند، دچار غرور علمی شدند و نصیحتهای مشفقانه ریش سفیدان را به نوعی دخالت میدانستند؛ بنابراین نسبت به نسلهای قبل، به حاشیه راندهشود و این در حالی است که قانون جوانی جمعیت بسیاری از وجوه ازدواج را نادیده گرفته است. افزون برآن این قانون (طرح جوانی) به زمان طولانی نیاز دارد و نسخه مناسبی برای رهایی از بحران تجرد دهه شصتیها نیست؛ به خصوص که عمر بلندمدت این قانون ۵ سال است. سزاوار است مجلس شورای اسلامی و دستگاه قضایی درباره تسهیل ازدواج جوانان برخورد قاطع داشته باشند. در این زمینه تلاش برای اصلاح و بازنگری قانون تسهیل ازدواج جوانان از اهمیت بسیار بالایی برخورداراست تا بتوان گامی موثر درجهت آسان سازی ازدواج جوانان برداشت.
بنا بر نظرات کارشناسان حوزه جوانان و خانواده برای عبور از این موانع علاوه براصلاح قوانین موجود؛ دربرنامهریزی برای جوانان باید از تجربیات سایر کشورها در این زمینه بهره برد. همچنین تفاوتهای فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی را نباید نادیده گرفت. همچنین بهتر است در ارائه تسهیلات برای آسانسازی ازدواج به همه افراد توجه شود. برای این منظور میتوان علاوه بر ارائه تسهیلات به زوجین جوان، امتیازات و حمایتهایی را برای ازدواج در سنین بالا درنظر گرفت؛ مراقبتهای ویژه از خانمهای باردار بالای ۳۵ سال با هزینه کمتر یکی از تسهیلاتی است که میتوان برای این قشر لحاظ کرد.