گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، محمد فاضلی؛ سازوکار سیاست باید به گونهای باشد که سیاستمداران احساس کنند هر تصمیمی که میگیرند و هر کاری که انجام میدهند، بالاخره باید یک جایی، دیر یا زود، برای آن پاسخگو باشند. هیلاری کلینتون زمانی که سناتور بود به جنگ با عراق توسط دولت بوش پسر رأی مثبت داد. آراء سناتورها در آمریکا ثبت میشود و معلوم است که هر سناتوری به هر مصوبه یا قانونی، چگونه رأی داده است.
این رأی مثبت سال ۲۰۰۲ درست چهارده سال بعد یقه خانم کلینتون را گرفت و مجبور شد در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۶ بگوید «حمایت از جنگ عراق بزرگترین اشتباه سیاسی من بود.» وی در کتابش مینویسد: «همه سناتورهایی که در آن جلسه سال ۲۰۰۲ حضور داشتند آرزو میکنند ای کاش به قطعنامه جنگ عراق رای مثبت نمیدادند؛ دوست دارم به همه مادران، فرزندان و زنانی که عزیزان خود را در این جنگ از دست دادند نامه بنویسم و بگویم اشتباه من و دیگران بسیار گران و دردنایصیافته به ساخت هر سد، انتقال آب، پتروشیمی، فولاد، توسعه کشاورزی و سایر اقدامات عمرانی نامناسب از نظر محیطزیستی در حوزه انتخابیه خود رأی مثبت بدهند، و بعد ژست توسعه پایدار بگیرند و دولت را به خاطر تخریب منابع محیط زیستی متهم کنند و وزرا را برای سؤال و استیضاح به پای میز مؤاخذه بکشند. نمیشود به هر طرح و پیشنهادی برای تأمین مالی نظام سلامت رأی مثبت داد و بعد از ایرادات طرح تحول سلامت انتقاد کرد.
اختیار رأی پنهان دادن و همزمان اختیار داشتن برای مطالبه شفافیت از دولت، تناقض است. دولت باید شفاف و پاسخگو باشد، اما این شفافیت به همان اندازه و شاید بیشتر برای مجلس نیز ضروری است. مجلس قانونگذار است و شفافیت در قانونگذاری که قاعده اداره جامعه را تعیین میکند، ضروریتر است.
اگر دنبال پاسخگویی، شفافیت و اصلاحات هستیم، از اصلاح آئیننامه و قواعد حاکم بر مجلس، و الزام به آشکار شدن رأی نمایندگان در هر تصمیمی، آغاز کنیم. سعی کنیم به اندازه کنگره «بزرگترین دشمن، شیطان بزرگ» شفاف باشیم. مجلس، اصلاح کشور را از خودش شروع کند؛ فراکسیون امید، بیشتر.
محمد فاضلی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی