گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، الهام محمدی؛ یکسال از ورود ویروس کرونا به ایران گذشت. در ظاهر این بیماری مانند هر بیماری دیگر مستلزم هزینههایی برای فرد، خانوار و جامعه بود؛ هزینههایی که در نگاه اول نباید کل ساختارهای حیات اجتماعی کشور را درگیر میکرد. اما اینطور نبود و این ویروس فقط تولید یک بیماری نمیکرد بلکه آمده بود تا تمام ساختارهای زندگی بشر را متاثر کند. از ساختار سیاسی، اقتصادی، امنیتی، بهداشتی و درمانی، حملونقل و ترافیک، نظام تولید و توزیع بازار، فراغت و گردشگری، سبک زندگی و روابط مردم، فضای علمی آموزشی عمومی و دانشگاهی و ازدواج تا روابط عاطفی را متاثر کرد.
انسانها را از حرکت بهسوی سرزمینهای دیگر محروم کرد و «فرصت دست دادن» را از آدمیان گرفت. رفتوآمدهای خانوادگی را لاغر و فضای مجازی را فربه کرد. دید و بازدیدها ملغی و تلفنها متصل شد و آرامآرام تلفنها هم زیتصمیمی برای شیوه مدیریت کرونا هزینههای فراوان انسانی برجای گذاشت. جامعه دچار کرختی سختی شد و ناکارآمدی سیستمهای اجتماعی مدرن خود را نشان داد. قاعدتاً بعد از کرونا معلوم خواهد شد که چه حجمی از کار و شغلها از دست رفته و چگونه برخواهند گشت؟ بعد از کرونا مشخص میشود که این سرد و سلبی نظام اجتماعی چگونه میتواند خود را بازیابی کند.
آنچه معلوم است نظام فردی، خانوادگی و اجتماعی بعد از کرونا در پی ترمیم خود خواهند بود. افراط و تفریطهای فراوان به چشم خواهد آمد. جامعه، خانواده و فرد سلامت خود را باز خواهدیافت. سبک زندگی با تغییرات اندکی خود را بر همه ما مسلط خواهدکرد. عواطف انسانی جاری خواهند شد، اما رفتار افراد با تغییر اندکی بعد از یکسال مسیر خود را پیدا میکند، خانواده هوشیارتر از آسیبدیدن خود در آینده پیشگیری خواهد کرد و بهطور متوسط بعد از ۳ سال الگوی جدیدی را خواهد پذیرفت و خود را ترمیم خواهدکرد. جامعه به زحمت عیوب خود را بازسازی میکند و سعی خواهد کرد زخمها را ترمیم و اعتماد نظام اجتماعی را بازیابی کند. هر سه ساحت خوب میشوند، ولی شبیه سالهای سالم نخواهندشد.