گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، محسن میری؛ عمر روزنامهها تمام شده و باید با مطبوعات خداحافظی کرد؟ اصلا این خبرها نیست؛ بشنوید، اما باور نکنید. حدود ۲ دهه است که روزنامهها رفتهرفته از چاپ جلوتر رفتهاند و حالا دیگر با قطعیت میتوان گفت که روزنامههای ما فقط منحصر به قالب چاپی نیستند. روزنامه و روزنامهنگاری نهتنها از بین نرفته؛ بلکه بهلطف فناوریهای نوین ارتباطی جان تازهای هم گرفته است.
اگر ما بخواهیم از روی رونق دکههای مطبوعاتی درباره روزنامهها قضاوت کنیم، راه را به خطا رفتهایم و به چشمانداز آینده هم از نظرگاهی تنگ نگریستهایم. روزنامهها حالا وضعیتی را بهخود گرفتهاند که گاهی در پاسخ به اینکه روزنامه دقیقا چیست سردرگم میشویم و نمیتوانیم درباره اینکه چه قالبی دارند به نتیجه قاطعی برسیم. آیا برندهای بزرگ روزنامههای کنونی فقط یکسری مطکه حالا که فروش نسخه چاپی روزنامهها بهشدت کاهش یافته و درآمد تبلیغات هم پایین آمده، چطور میشود از روزنامهها درآمد کسب کرد. اینجاست که بحث اشتراک آنلاین و تبلیغات آنلاین پیش میآید. اما روزنامهنگاری چاپی کل دنیا هم هنوز بهروشنی درنیافته آیا این روش میتواند جایگزین کامل روشهای درآمدزایی سنتی مطبوعات شود یا نه.
طبیعی است که روزنامهها هم حالا که بنا به روال طبیعی جامعه رونق فروش نسخه چاپی را همچون گذشته ندارد، باید به فکر راههای درآمدزایی جدیدی باشد و آنطور که در ادبیات روزنامهنگاری مطرح است به «مدل کسبوکار» جدید فکر کند. دشواری این نوع درآمدزایی در جامعهای مثل ایران که به محتواهای آنلاین رایگان عادت کرده دوچندان است. در این بین، باید توجه داشت که هر مدل کسبوکار که پیش گرفته شود، باید مطابق با اصول حرفهای و اخلاق حرفهای روزنامهنگاری باشد؛ اصولی که فراتر از قالبها و درگاههای انتشار محتوا، برای رساندن بیشترین خبر به جامعه تدوین شدهاند و در هر مرحلهای از روزنامهنگاری باید آن را مدنظر داشت.