گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، سپیده محمدی؛ نزدیک به یک سال یا بهعبارت دقیقتر ۱۰ماه از ورود ویروس کرونا به کشورمان گذشته است. در این ۱۰ ماه، جهان با چالش بسیار جدی تغییر نظامهای سلامت روبهرو بوده است.
در ابتدای شیوع این بیماری، تعطیلی مدارس، نخستین اقدام جدی مقابله بود؛ مدرسه همگانی از طریق شبکههای صدا وسیما راه افتاد و بعد هم تدریس دروس به فضاهایی که خود مدارس در شبکههای اجتماعی تشکیل دادند منتقل شد و نهایتا بهصورت سازماندهیشده در شبکه آموزشی دانشآموزان که به نام «شاد» معروف است تجمیع شد. با شروع سال تحصیلی جدید، یعنی سال تحصیلی ۱۴۰۰ ـ ۱۳۹۹، مشکلات و سختیهای کار خیلی بیشتر نمایان شد.
بحث بر سر خلأهای سیستم شاد، کیفیت آموزش، تحقق آموزش یکپارچه، محدودکردن یا تشویق والدین و دانشآموزان برای استفاده از شاد و نیز ملزمکردن مدارس به استفاده از این فضا ایجاد شد. نهایتا ملزمکردن خانوادگی معلمها که طبعا خودشان نیز مادر و پدر میتوانند باشند و باید برای بچهها و از جمله برای آموزششان هم وقت بگذارند و همان تنشها را تجربهکنند، صدمه زدهاست. علاوه بر این، آسیبپذیرشدن دانشآموزان بر معلمها هم تأثیر منفی داشته است.
کرونا دیر یا زود رخت برخواهد بست؛ اما نکته مهمی که پس از آن و با شرایط جدید نظام آموزشی باید به آن توجه کرد، برنامهریزی و اقدامات اساسی برای تسریع در عادیسازی شرایط است. برای بازگرداندن اشتیاق و شور و هیجان و نشاط و انگیزه به بچهها با کار بسیار جدیای روبهرو خواهیم بود.
آنها حالا گمان میکنند بنا بر تجربه میتوانند از خانه درس بخوانند و آموزش ببینند و نیازی به مدرسه نیست. بازگرداندن آنها به فضای قبل از این چالش و بحران، کار سختی است. مدارس میتوانند با برپایی جلسات گروهی با استفاده از مشاوران و روانشناسان خود مدارس یا روانشناسان و مشاوران بیرون از مدارس، بر این مشکل چیره شوند. معلمها هم برای رسیدن به شرایط ایدهآل نقش بسیار مهمی دارند. باید هم به بچهها و هم به معلمها فرصت بدهیم تا آرامآرام دوباره با شرایط جدید سازگار شوند.