گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، فاطمه حاج حسنی؛ چندی پیش، دولت لایحه بودجه سال ۱۴۰۰ را تقدیم مجلس کرد، که ما در اینجا کاری به اصل بودجه نداریم و بی وقفه به سراغ بودجه معین شده حیطه خود یعنی “آموزش و پرورش” میرویم.
دولت امروز با تصورات خویش برای دولت آتی، بودجهای را با ساختاری قدیمی و در تعارض با سند تحول بنیادین طرح ریزی و ارائه نموده که شاید در نگاه اول به این بودجه با مشاهده رشد ۴۷ درصدی آن امیدوار شویم، اما عمر این امید، دوامِ زیادی نمیآورد، زیرا بعضی منابع تخصیص داده شده از راه هایی، چون فروش نفت، در واقع خیالی و غیر قابل حصول هستند.
با درنظر گرفتن عدالت درونی و مقایسه این بودجه در بخشهای داخلی آموزش و پرورش متوجه می شویم، حدود ۹۴ تا ۹۶ درصد از آن برای تامین حقوق پرسنل اعمال می گردد و به معنای واقعی پولی برای تربیت معلم، نوسازی مدارس، ارد و قابلیت درآمدزایی دارند، درآمد اختصاصی آنها به اندازه حتی نصف دانشگاه فرهنگیان هم نیست، اما مسئله اینجاست، که اگر یک پردیس فرهنگیان با تعداد دانشجویی، حدود ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ نفر، درآمدی کسب کند، که از کل دانشگاه های، چون شهید رجایی هم بیشتر باشد، خوب صاحبنظران راهکارهای خود را به مسئولین دیگر دانشگاهها هم بگویند تا به این شکل کسب درآمد کنند.
پیرو اهمیت والای مقام معظم رهبری به قشر معلمین و اهمیت استخدام معلم از طریق دانشگاههای فرهنگیان و شهید رجایی، باید گفت که کشور ما در سال ۱۴۰۳ با ریزش شدید تعداد معلمین و افزایش تعداد بازنگشتگان مواجه است ولی، تمرکز فعلی صاحب منصبان بر جذب معلم از طرقی غیر آن من الجمله ماده ۲۸ است که صرفا با آزمون استخدامی و کاهش و حتی حذف دوره آموزشی است، و بنوعی باید گفت سهمیه دانش آموزان در کنکور برای ورود به دانشگاه فرهنگیان، در اختیار این قشر قرار میگیرد.
مشکلات و تعارضاتی بس فراوانتر در این زمینه موجود است، که تحریرش در اینجا نمیگنجد، ما تمام سعی خود را بکار بسته و هدفی جز عدالت خواهی در سر نداریم، اما آنچه مهم است این است که یک دست هیچگاه صدا ندارد و امیدواریم توجهای بیش از پیش به این مسائل مهم گردد.