گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، فاطمه کریمی اعتماد؛ کرونا، قرنطینه، تعطیلی، فاصلهگذاری اجتماعی، فاصلهگذاری هوشمند، اینها و دهها کلمه مشابه دیگر از جمله واژگانی هستند که در ماههای اخیر کشورها را دچار چالش کرده است. شیوع ویروس کرونا تعطیلات اجباری مدارس و آموزش عالی را رقم زد و این مهمان ناخوانده اکنون دانش¬آموزان و دانشجویان را پای آموزشهای مجازی نشانده است.
شیوع ویروس کرونا از اوایل اسفند ۱۳۹۸ همه عرصه¬های سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جامعه ایران را تحتالشعاع قرار داد، نظام آموزشی را نیز که طبق روال عادی در همه جای دنیا غالباً مبتنی بر آموزش حضوری به شکل مستمر است به چالش کشید. آنچه تا حدودی این چالش را برای نظام آموزشی کمرنگ میکند گستردگی رسانههای مجازی و رسانه ملی برای کمک به نظام آموزشی است. صدا وسیما، فضای مجازی، اپلیکشینها، کلاسهای مجازی همن ساختن عدم توازون در توزیع زیرساختهای مورد نیاز در بخش اینترنت و شبکههای تلویزیونی به خصوص در مناطق محروم، دور افتاده و مرزی و دور از دسترس و شناسایی این کمبودها و تلاش در جهت برطرف کردن آن ها باشد و این به مثابه رشد و تعالی در این زمینه و جنبه مثبت شرایط به وجود آمده و خود نقطه آغازی برای تدوام در آینده است.
آموزش مجازی یک نظام آموزشی هنرمندانه و راهحل جامعی است که برای کشورهایی که خواهان حرکت در مسیر فناوری روز و تغییر روشها و محیطهای آموزشی خود هستند، امکان دستیابی به شیوههای نوین آموزشی را فراهم مینماید، اما باید بدانیم که هر رویکرد علمی، به شرط آنکه درست طراحی و جاری شود در حد و اندازه خود خروجی و نتایج اثربخش دارد و از این رو انتظار حل همه مسائل آموزشی و قابلیت ایجاد هر نوع تغییراتی در فراگیران، در کوتاهمدت، میتواند سادهانگارانه باشد.
لیکن انتظار میرود که برنامهریزان آموزشی نهایت اهتمام و تلاش خود را صرف کاهش آسیبهای موجود و احتمالی کنند. تا فراگیران با خاطری آسوده و به دور از اضطراب و با حفظ استقلال و اعتماد به نفس، به فعالیتهای مورد نظر خود بپردازند و محتوای مورد نیاز خود را دریافت کنند.