گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، فاطمه بریمانی ورندی؛ همهچیز از صبح سرد نهم دیماه شروع شد. سایتهای معترضان ادعا میکنند که حکومت برای کشاندن مردم به صحنه تظاهرات به کارمندان مرخصی داده است و دانشآموزان و سایرین را با اتوبوس به محل تظاهرات آورده و بلیط مترو را مجانی کرده و به توزیع غذای رایگان در میان راهپیمایان پرداخته است. یکی از شاهدین این تظاهرات به خبرنگار نیویورک تایمز گفته است که تظاهرکنندگان را با اتوبوس به این محل آورده و به آنها شیرکاکائو داده بودند.
راستش را بخواهید از همان اولش هم همینطور بودند. از همان اول هم اگر کاری میکردیم که خلاف دودوتا چهارتای فرنگیها بود، بادی به غبغبشان انداخته، کراواتشان را مرتب کرده و جلوی دوربینها چشم در چشم ملّت ایران، با غرور سرشان را بالا گرفته و اعلام میکردند که نگران نباشید، اینها که در خیابانها میبینید برارت از دشمنان حریم ولایت به دست آمده بود و این نشان از اعتقادات سیاسی-مذهبی مردم کشور داشت.
فارغ از همه هیجانات سیاسی نباید این مسأله نادیده گرفته شود، اتفاقی که در این روز افتاد نشانه اعتماد مردم به نظام جمهوری اسلامی بود، در حالیکه بسیاری از خواص، نخبگان و مثلا دلسوزان ادعا داشتند اعتماد مردم به نظام از بین رفته است، اما در عمل ثابت شد بعد از گذشت بیش از ۳۰ سال از انقلاب اسلامی همچنان مردم پایبند به اصول اولیه انقلاب سال ۵۷ هستند.
از بُعدی دیگر این روز با حضور میلیونی مردم ایران در خیابانها در اوج فضاسازی دشمنان خارجی و داخلی، مسیری بیبازگشت به دشمنان این کشور نشان داد که در معادلات آینده سیاسی دشمنان ایران تأثیر جدی داشت و همچنان در هفتمین سالگرد این اتفاق شاهد اثرات آن حضور هستیم.
نهم دی ماه انقلاب نرمی بود که با پاسخ سخت مردم بصیر کشورمان در نطفه خفه شد. انقلابی که سالها قبل برای دقیقه دقیقهاش برنامهریزی شده بود، اما ملت همیشه در صحنه ایران مثل همیشه با پشتیبانی از، ولی فقیه و حضور خودجوششان علیه هتک حرمت به اباعبدالله و تخریب شأن ولایت با آن مقابله و بار دیگر تجدید میثاقی با آرمانهای ولایت و نظام جمهوری اسلامی کردند؛ و در آخر هرچه خواستم بگویم که عظمت ۹ دی چیست، زبان الکن بود و قلم قاصر..