گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، محمدطه علینژاد؛ بله، شریف مأموریت دارد! دانشگاه مأموریت دارد. وزارت مأموریت دارد. تمام نهادهای موجود در کشور و جهان، ناظر به مأموریتی به وجود آمدهاند. «نهاد» موجودیتیست تا بهینه کند مسیر رسیدن به خواستهای را. نهادها به وجود میآیند تا با فعالیتهایی منظم و به سختی تغییرپذیر، موجبات تغییر یا توسعهای فراگیرتر و کلانتر را به وجود بیاورند. این نهادها در نگاه فعلی و جهانشمول، ناظر به توسعهای کلانتر و جامعتر، مأموریت مییابند. پس مأموریت، حول چیزیست که به عنوان امر اصیل، پذیرفتهشده است.
حال باید پذیرفت، تمام نهادهای موجود در کشور و حتی نهاد دولت، تقریبا در تمام برهههای زمانی پس از کودتای رضاخان، حول مسئلهی توسعه مأموریت پیدا میکنند و موفقیت آنها در مأموریتشان ناظر به کیفیت و کمیت اثرگذاری (البته با توجه به نقش تعریف شده) در اینیعنی شکاف عمیق میان مدرنیسم پوزیتیویست و ارزشهای آرمانی مندرج در فرهنگ ایرانی و باورهای دینی، بروز میکند؛ بنابراین فرهنگهای سنتی و بومی و پیوندهای آن با تودهها در تلاشهای آمریکایی برای توسعهی آموزش عالی در ایران، نادیده گرفته شده و در عوض در جهت تحمیل یک فرهنگ جدید و بیگانه به ایران، تلاش شد.»
با اینکه بالاتر نیز ذکر شد، یک بار دیگر تکرار میشود که انسانهایی که تحت تاثیر اینچنین تربیتی قرار بگیرند، جدای از جامعهای که ایجاد خواهند کرد، خود نیز به شدت مستعد بروز چند ویژگی در شخصیتشان هستند. اول بسیار بعید است که نگاهی انتقادی به جهانبینی مسئلهی توسعه داشته باشند. یعنی یا همواره در کشاکش ارزشهای دینی-بومی و ارزشهای مدرنیسم خواهند بود که یا نگاه حداقلی به معنویت – همچون غربیها – پیدا خواهند کرد و یا اصلا دین را به کناری خواهند گذاشت. نگاه درجه چندم – همچون غربیها – به وطن خود پیدا خواهند کرد و مجرای تزریق ناامیدی و حس عقبماندگی به مردم کشور خواهند بود. عامل وابستگی همیشگی کشور به اجنبی خواهند شد؛ هر چند در نگاه اول برعکس به نظر بیاید.