گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو- سیده فاطمه فیروزآبادی؛* پیاده روی اربعین را میتوان یک رفتار جمعی دینی و یک مشارکت انقلابی در فرامرزهای مرسوم دانست که یکی از مهمترین فلسفه های قیام عاشورا آگاهی بخشی و ایجاد احساس مسئولیت در مردم مسلمان بوده است، اینکه امروزه حرکت با شکوهی، چون پیاده روی اربعین از دل مردم نشات گرفته، به شکلی خودجوش هدایت شده و رشد میابد نشان ازنزدیکی تحقق فلسفهی قیام کربلا دارد. بنابر بستر فرهنگی مناسبی که این اجتماع عظیم در اختیار جامعهی نخبگانی و فعالین حوزهی فرهنگ میگذارد میتوان به آسیب شناسی و طرح بعضی نکات در این خصوص پرداخت.
درنگاه اول، این گردهمایی عظیم بستر مناسبی برای ایجاد “ساختارهای میان فرهنگی” میباشد، به این معنا که افراد درکنار پذیرش استقلال هویت، میتوانند بستری برای تعاملات فرهنگی ایجاد کنند. این گفت و گوی میان فرهنگی با ایجاد ارتباط مستقیم به ما میآموزد ملتها را صرفا از عینک خود قضاوت نکرده و به شکل چشم گیری میتواند مانع پیش داوریهای مخرب نسبت به قومیتهای مختلف بشود. ازطرفی با ایجاد هویتی مشترک تحت عنوان “حب الحسین (ع) “، هویتهای کاذبی که عامل تفرقه است را کمرنگ کرده، به “همبستگی اجتماعی” دامن زده و با پررنگ کردن قرابت و همبستگیِ معنویِ سنتهای فکری و با جاذبهی حق، بستری برای تعامل، گفتگو وعقلانیت را بوجود میآورد، تا با انعکاس گذشته، عصر حاضر را نقد کرده و چشم اندازهای مشترک آینده را پویا نماید.