گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، محمدمهدی انتظار؛ سید محمدعلی صدری نیا در مستند تهران دمشق با شروعی تقریبا جذاب از نوع شروعهای تیزری و یا تریلری که البته از سادهترین و عامیانهترین شروعها برای جذب مخاطب است توانسته میخ خود را بکوبد. استفاده از آرشیوهای جذاب، جنجالی، مخاطب برانگیز و متناسب با نریشن و موضوع مستند و همچنین استفاده از موسیقیهای مرتبط با فضا و محتوای تصاویر در هر سکانس سطح فیلم را از بعُد تکنی کی بالا برده.
اما یکی از ضعفهای تکنیکی اثر، مصاحبه نکردن با دولتمردان، سیاستمداران و تحلیلگران سیاسی سوریه و تنها اکتفا به مصاحبه با مردم و اصناف آن کشور است. صدری نیا زحمت کشیده و خود را به سوریه رسانده و شهر به شهرش را گشته تا فضای بحران در آنجا و ایران را مقایسه کند، اما تننشویم.
او میخواهد بگوید درست است که همه این اعتراضات ازقبل به صورت دومینو وار برنامه ر یزی شده، اما میزان وقت و هزینهای که آنها برای ایران گذاشتند چندبرابر سوریه بوده. درصورتی که نت یجه برعکس میشود. بین مردم سوریه تفرقه میافتد و این تفرقه باعث هفت سال جنگ میشود. اما در ایران، مدت و طول این اعتراضات و فتنهها عمر کوتاهی دارد و حتی گاهی به ماه هم نمیکشد.
اما یکی از اصلیترین دلایلی که باعث خنثی شدن فتنهها در ایران است وجود رهبری باهوش، مدیر و مدبر است که سوریه و برخی کشورهای مشابه از داشتن چنین موهبتی محروم اند. هرچند که کارگردان فیلم خیلی از این موضوع حرفی به میان نمیآورد که این امر را هم میتوان به عنوان یکی از ضعفهای محتوایی فیلم شمرد.
در نهایت، سیدمحمدعلی صدری نیا، کارگردان باتجربه فیلم در پیامی کلی به مخاطبان این فیلم حرف خودش را به کرسی مینشاند: یکی از نقاط قوت مستند این است که موضوعش به روز است و ممکن است حتی تا سالها هم تکراری نشود. این مستند را باوجود برخی از ضعف هایش میتوان بارهادید و یادآور این شد که گرکها همیشه در کمین اند و باید برای در امان ماندن از فتنهها به هوش باشیم و چشم و گوشمان به اشاره رهبرمان باشد.