گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو-محمدصالح سلطانی؛ دیدن سران قوا، برای دانشجویان یک «اتفاق» است. اتفاقی که شاید سالی یک بار و به بهانهای رخ بدهد، شاید هم ندهد. گفتگوی رودرو با صف اولیها، با آنهایی که همیشه پشت سر رهبر هستند، نیاز به فرصت دارد. سران معمولاً در حصار بلندی از جلسات و کارها و برنامهها پنهان هستند و اینکه بخواهند وقتی بگذارند و ساعتی به نظرات دانشجویان گوش کنند، به «لطف» است نه «وظیفه». اینها که میگویم البته مال چند ماه پیش است. قوهی قضائیه حالا رئیسی پیدا کرده که هنوز ده روز از ماه رمضان نگذشته، از طریق دفترش دانشجویان را برای یک جلسه پرسش و پاسخ به صرف افطار «دعوت» میکند. حالا که احتمال کاندیداتوری آقای رئیسی برای هر انتخاباتی به صفر رسیده این چیزها را راحتتر میشود گفت. رئیس جدید قوهی قضائیه، علاقهای به حصارهایی که دورِ اسلافش را احاطه کردهبودند ندارد. با مردم راحتتر است. نمازجمعه را بدون تشریفات میرود. منتظر نمیماند تا دانشجویان از او تقاضای جلسه کنند و خودش پیشقدم میشود. اینها شاید تا چند سال دیگر اتفاقاتی عادی به نظر برسند، اما امروز و برای قوهای که تازه دو ماه است رئیس جدید را به خود میبیند، تروتازهاند. متفاوت و غریب. و عصر روز چهارشنبه 25 اردیبهشت، حدود 50 نفر از دانشجویان این فرصت را داشتند که مهمان اولین جلسه دانشجویی رئیس جدید قوهی قضائیه باشند. کسی که در دوران مسئولیت مهمش در مشهد هم نشان داده بود همیشه در تقویم کاریاش، وقتهای زیادی را برای دانشجویان خالی کرده.
یک سالنِ بیسروته!