همانگونه که در آستانه دهه پنجم جمهوری اسلامی نياز به دميدن روحی تازه در کالبدِ خاک گرفته مردم سالاری دينی داريم، لازم است در ارائه الگوی سوم از حضور زنان نيز طرحی نو دراندازيم.
گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو- سارا عاقلی*؛ زنانِ زينت المجلس و تزييني يا زنانِ دسيسه چين و فتنه گر، سنتيترين و در عين حال نازلترين تصويري است که از زنان در مناصب سياسي نقش بسته است؛ به اين صورت که در گذشته يا همين حالا در برخي از کشورها، زنان در عاليترين مقام سياسي حضور پيدا ميکنند که اين حضور بر اساس مناسبات خانوادگي و ارتباط سببي يا نسبي با مردان است مانند ملکه يا همسر شخص اول کشور اما در عين حال فاقد اثرگذاري هستند و صرفاً جايگاه زينتي و ظاهري دارند. حالت دوم، نقش تاريخي زنان در اتفاقات سياسي، به اصطلاح در پشت پرده بود که بر تصميم مردانِ در صحنه اثر ميگذاشتند. معروفترين قصه تاريخي که در اين باره شنيديم نقش مادرِ ناصرالدينشاه در قتل اميرکبير است و نمونه معاصر آن نقش اعضاي خانواده مرحوم هاشمي در کنش سياسي وي.