گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو-محمدصالح سلطانی*؛ ارزش مستند به استناداتش است. از اسمش پیداست. «مستند» باید «سند» داشته باشد و پشت هر جمله و هر نکتهاش، حقیقتی قرار بگیرد. نمیتوان ادعاهای متوالی را پشت هم ردیف کرد و برایشان سند ارائه نکرد و نام چنین محصولی را «مستند» گذاشت. مستند اگر مخاطب را از استناد سیراب، و او را نسبت به استوار بودنِ ادعاهایش قانع نکند دیگر مستند نیست. دستبالا یک مجموعهتصویر است. یک بستهی مصورِ احتمالاً جذاب و خوشآب و رنگ. و خب، متاسفانه بزرگترین ایراد «هاشمی زنده است» همین است. اینکه در بسیاری از دقایق، مستند نیست. جملاتی را میگوید و میرود. پیشفرضهایی را روی میز میگذارد و وقتی انتظار دلیل داری، تنهایت میگذارد. نه اینکه همهی مستند اینطور باشد، نه. بسیاری از ادعاها و روندها و جملات، مستند شدهاند به نقل قولهای خود هاشمی و تیترهای روزنامهها. اما «خط سیر» اصلی مستند، بر پایه پیشفرضهای اثباتنشده است. یا لااقل، بر پایه پیشفرضهای برای مخاطب غیر حزباللهی اثبات نشده.