گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو- زینب امیدیپنا، سها صالح؛ در بخش اول گفتوگوی، دکتر گلشنی به وضعیت علمی کشور و مسئله مقلات نجومی و شاخصهای تولید علم پرداخت. او در بخش دوم درباره موضوع بینالملیسازی دانشگاهها، وحدت حوزه و دانشگاه و برخی انتقادات درباره مدیریت دانشگاه شریف پرداخته است. متن کامل این بخش پایانی این گفتوگو در ادامه تقدیم میشود.
موضوع بینالمللیسازی دانشگاهها اخیرا سروصدای زیادی به پا کرده است. این قضیه دو بُعد دارد. عدهای با آن موافق هستند و معتقدند ما باید ارتباطتمان را با فضای دانشگاهی کشورهای دیگر گسترش دهیم. الآن رفتوآمدها خیلی زیاد شده است و رؤسای دانشگاههای ما به کشورهای خارجی زیادی میروند یا بعضاً آنها به ایران میآیند. یک سری آیتمها به وجود میآید. مثلاً ما در سامانههای جهانی ثبت میشویم و میتوانیم از بعضی امکانات استفاده کنیم. اما از طرف دیگر بعضی اینطور فکر میکنند که در واقع الآن وضعیت خروج نخبگان و فرار مغزها در کشورها ما خوب نیست و بینالمللی سازی این باب را باز میکند که آنها هم اطلاعات بیشتری نسبت به دانشجویان ما کسب کنند و افراد نخبه ما را پیدا کنند ، و این دروازهای برای خروج نخبگان از کشور میشود. نظر شما در این مورد چیست؟
مسئله ارتباطات بین المللی مسئلۀ خیلی مهمی است. بنده طرفدار ارتباطات بینالمللی هستم، ولی نه به این صورت که فعلاً اجرا میشود. وقتی ما دانشجو را به خارج میفرستیم که درس بخواند، آنقدر باید جاذبه داخلی فراهم کنیم که او برگردد. البته لازمهاش این است که ما حس تعهد به کشور را در این فرد کاشته باشیم. نگاهی که الآن وجود دارد این است که غرب میتواند علم ما را به کلی دگرگون کند، و این، به نظر من، ۱۰۰ درصد اشتباه است. آن چیزی که من در آن هیچ تردیدی ندارم اینست که غرب ترقی و استقلال ما را نمیخواهد.