گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو-مجتبی بهنشان؛ «در راهرو های خوابگاه قدم
میزدم که از بلندگو اعلام شد:” یک نفر غش کرده است. پرستار شیفت سریع خودش را
برساند.” من میدانستم که هنوز شیفت های
پرستاری تعیین نشده و کسی در پست کشیک حضور ندارد. در نتیجه خودم را با عجله به محل
رساندم. وقتی رسیدم که زمان زیادی از دست رفته
بود. پیکر نیمه جان دختری بر روی زمین بود. برخی از بچهها در حال ماساژ قلبی به او
بودند. یک نفر هم کاملا گیج شده و حرکاتش مشخص نبود. فرد دیگری مرتب فریاد میزد که
یک پرستار برای کمک بیاید. من مشغول گرفتن نبض و انجام عملیات احیا شدم. ساعتی قبل از این اتفاق
دو دانشجوی دختر دیگر در راهرو و حمام خوابگاه بوی گاز را احساس میکنند. یکی از
این دو به یک مسئول خوابگاه در رابطه با بوی گاز هشدار میدهد اما مسئول اعتنایی نمیکند. بوی گاز که شدت بیشتری پیدا
میکند دانشجویان احساس خطر کرده و به حمام خوابگاه میروند تا مطمئن شوند کسی به
حمام نرود. یک تشت لباس مقابل درب حمامی بود اما صدایی از دوش آب نمیآمد.»