مسئولین به جای پشت میز نشستن و میتینگ های سیاسی رفتن کمی در خیابان ها قدم می زدند و به جای استادیوم نرفتن بانوان ، کمی دلشان به حال بانوانی می سوخت که به خاطر نیاز مبرم می بایست به کسب درآمد در محیط های غیر مطمئن بپردازند.
جالب است که زنان از ابتدای انقلاب در مناصب دولتی و
نظامی مختلفی حضور داشته اند. آیا این افرادی که امروز مسئله تبعیض جنسیتی را به
نقل محافل تبدیل کرده اند قبلا مسئول نبوده اند تا چاره ای برای آن پیدا کنند و یا
تمام وظایف خود را انجام داده اند و دیده اند کار دیگری نمانده جز حل این موضوع؟
طیف خاصی که این روزها جنجال به راه انداخته است، در روزنامه های زنجیره ای خود
آنچنان بر پیکره ی نظام می تازد که انگار زنان جامعه در بند هستند و این افراد به
مثابه رابین هود و دارو دسته اش وارد میدان شده اند تا بندها و زنجیرها را از هم
بگلسند و عدالت را به جامعه برگرداند!!! از سویی وزیر ، استاندار ، مدیرکل زن می
خواهند و از سویی برای نرفتن بانوان به استادیوم مویه و زجه می زنند و در تریبون
های مختلف برای ارکان مختلف جمهوری اسلامی ایران خط و نشان می کشند.