گروه دانشگاه «خبرگزاری دانشجو، یادداشت دانشجویی؛*اینروزها در تاکسی، اتوبوس، بقالی، مهمانی و مجامع ای به اصطلاح روشنفکر، نقدهای زیادی را درباره وضع کنونی جامعه میشنویم؛ نقدهایی که در اصل «نِق زدن» است، یعنی یک فرایند «هیجانمدار» که وسیلهایست برای اشتراکگذاری خشم و غممان با دیگران تا درددلی کرده باشیم و آرامتر شویم، اما «نقد کردن» یک فرایند «مسأله مدار» است، ما هنگام نقد، خودمان را سبک نمیکنیم؛ بلکه مسأله را «حلّاجی» و زیر و رو میکنیم.
نقد کردن و مطالبهگری کار آسانی نیست، مثلاً برای نقد کردن مدیریت یک سیستم، لازم است تاریخچه و گردش کار این سیستم را بدانید، آمار و ارقام مربوط به این سیستم را مرور کنید و با فرایند تجزیه و تحلیل اطلاعات آشنا باشید، و علاوه بر نیاز به دانش و مهارت و صرف وقت و انرژی، نیاز به شهامت و شجاعت دارید، شجاعت پرداخت هزینه! اما یادمان باشد این انتقادات و مطالبهگر بودن برای اجرای اصولِ اسلامیست، که فراموش شدهاند، پس نباید نقد و یا جریان مطالبهگریِ ما به چهارچوب اسلام ضربهای بزند. بهنظر من آن نقدی نقد واقعیست که نتیجه داشته باشد و بتواند روحیه مطالبهگری را در مردم بیدار کند هر چند که نیک واقفیم فرآیندی زمانبر و مرحلهای است.