گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، یادداشت دانشجویی*سالهاست که سبک سینمای ایران به یک کلیشه تبدیل شده است؛ کلیشه ای که افق نگاهش به سمت دریافت اسکار از دست کسانی است که آرزو دارند ایران در دید جهانی کشوری پر از تحجر ، خشم ، نفرت ، فقر و فساد و تبعیض جا بیاندازند و سینمای ایران توانسته است این کار را به خوبی انجام دهد و آنها را به آرزوی خود برساند.
با یک نگاه کلی به جشنواره فیلم فجر در سالهای اخیر میتوان به یک نقطه مشترک بین اکثر فیلم های جشنواره پی برد و آن هم فضای به شدت تاریک ، سیاه و نا امید کننده موجود دراین فیلم هاست؛ فضایی که برای خروج از آن راهی جز فرار و خروج از ایران وجود ندارد. در اکثر فیلم های مطرح سالهای اخیر جشنواره مانند جدایی نادر از سیمین، هیس، قصه ها، جایی دیگر و اخیرا هم ابد و یک روز، فضای فیلم ها تلخ و تاریک است؛ طوری که وقتی مخاطب به پایان فیلم می رسد کاملا یاس و ناامیدی تزریق شده در فیلم را حس میکند و فیلم طوری طراحی شده که هیچ روزنه نوری را باقی نمی گزارد و تنها راه خروج از این تاریکی را رفتن از این مملکت میداند.