گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو سفر ویژه ای بود.به تعبیر دوستان، بنا بود توشه یک سال زندگی مان بسته شود.به رسم قدیم ها،هر از گاهی بچه حزب اللهی های دانشگاه محل تجمیع برنامه ها را رو به روی نمازخانه یا مسجد دانشگاه تعیین می کنند تا یک وقت فراموش نکنیم که مسجد سنگر است و این سنگر ارزشمند میان آمفی تئاتر ها،سالن های همایش و… خدایی ناکرده گم شود.
رفته رفته بچه ها هم جمع می شدند تا سوار اتوبوس شویم. دانشگاه خالی شده بود. خیلی کم دانشجویانی دیده می شدند که به قصد تحصیل به دانشگاه مراجعه کرده باشند؛و این یک درد بزرگ آموزشی ست که چرا محیط علم آموزی ما “دانشجو گریز” شده است که دانشجویان از تاریخ 20 اسفند لغایت 20 فرودین دانشگاه را با بهانه های مختلف ملغی می کنند؟هر چند هم سفری های ما بنا داشتند از محیط علم آموزی آکادمیک و غربی به دریایی از علم و معرفت قدم گذارند که کار کشته ترین اساتید روزگارهم،دانشجوی ردیف آخر کلاس آن می باشند.