گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، یادداشت دانشجویی* ماجرا از تبلیغات ریاست جمهوری سال 92 آغاز شد. آن جایی که عده ای برای رای آوردن شان شروع به سیاه نمایی و بزرگ کردن فسادهای دولت احمدی نژاد کردند. البته الحق و الانصاف فسادهای میلیاردی دولت احمدی نژاد هم خود بهانه دست این جماعت داده بود. جماعتی که فسادهای ننگین دولت خاتمی را می خواستند بپوشانند. رشوه گرفتن از شهرام جزایری توسط مقامات ارشد اجرایی و مقننه کشور، اختلاس کرباسچی، فساد عظیم کرسنت که اگر تمام فسادهای پس از انقلاب را تاکنون با هم جمع بزنیم به این مقدار نخواهد رسید، بخش کوچکی از فسادهای آن دوره بود.
فسادهایی که همین جناب روحانی در دوره ای که رئیس شورای عالی امنیت ملی بود نسبت به این فسادها هشدار داده بود. لذا برای لاپوشانی این فسادهای عظیم لازم بود که فسادهای دوره احمدی نژاد بزرگ و بزرگتر شوند. برای تکمیل این پروژه با شروع دولت یازدهم، دولتی ها و رسانه های همسو شروع کردند به سیاه نمایی فجیع تری نسبت به دولت سابق که با همراهی لاریجانیسم ها نیز شدت گرفت. لاریجانیسم هایی که در انتخابات 94 ناگهان از لیست اصلاح طلبان سر بر آوردند. علی لاریجانی در قم در لیست اصلاح طلبان قرار گرفت، کاظم جلالی و نعمتی هم در تهران در لیست اصلاح طلبان جای گرفتند.