گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو-گرگان؛ برجام(برنامه جامع اقدام مشترک) نامی است که به اخرین نتیجه مذاکرات ۱۲ ساله هستهای ایران و ۵+۱ اطلاق شده است، مذاکراتی که در سال ۸۲ با رویکرد سازشی طعم تعلیق را یک بار چشیده بود و در سال ۸۴ عدم سازش را برگزید تا فعالیت هستهای را احیا کند. در همان اثنا هم بود که غنی سازی ۲۰درصد ایران توانست دنیا را خیره کند، روزهایی که کاندولیزا رایس می گفت حتی اگر بتوانیم یک سانتریفیوژ را در ایران از کار بیاندازیم به موفقیت رسیدهایم.
رایس و دوستان برای از کار انداختن یک سانتریفیوژ ما راههای زیادی برگزیدند و مدام پشت درهای بسته ایران به دنبال آزمونی دیگر بودند تا بلکه دوباره ایران تن به مذاکره دهد، اما ایران-در آن سالها که هنوز زمان زیادی از معاهده سعدآباد نگذشته بود و فراموش نشده بود- دیگر آزموده را آزمایش نکرد، اما حوادث سال ۸۸ راهی دیگر جلوی پای غرب گذاشت و آن تشدید تحریم اقتصادی بود، تحریمی که اگر به راه حل «اقتصاد مقاومتی» عمل میشد نه تنها دور میخورد، بلکه به فرصت برای جوشش یک اقتصاد درون زا و جایگزین نفت نیز بدل میشد.