گروه دانشگاه «خبرگزاری دانشجو»، یادداشت دانشجویی* امام خمینی (ره) که قبل از سفر به ایران درنوفل لوشاتو بسر می برد(این منطقه کوچک ازجغرافیای کشور فرانسه را به پایتخت جهان تبدیل کرده بود)، عظمتی بود که در قلب اندیشه های لیبرالی و متضاد با آموزه های اسلامی فرصت و اراده هر کاری را از دشمنان خود گرفته بود، سیاستمداری که درس سیاست در مکتب نبی مکرم اسلام (ص) و ائمه” علیهم السلام” را فرا گرفته بود؛
خدا ترسی، که از هیاهو وعّده و عُده دشمنان انقلاب هیچ ابایی به خود راه نمی داد و سعادت خود و پیروانش را در تکلیف به ادای دین میدانست، مجاهدی نستوه! که بعد از پانزده سال نفی بلد، بهترین هدیه را برای مردمان مسلمان آورده بود و قطره ای ازدریای نهضت محمدی (ص) بود و بسان جدش فریاد برآورد ” الیوم یوم الرحمت ” براستی چه اتفاقی افتاده بود؟ که تمام تحلیگران خرد و کلان از درک آن عاجز ماندند. دم مسیحایی بود ؟ که برای دمیدن روح درکالبد مردگان؟ یا ابراهیمی که برای شکستن بت ها به بتکده آمده بود؟
مردمانی که کمر همت بسته بودند، تا انقلابی نستوه را یاری نمایند و خاک پای او را توتیای چشمان خود سازند، و بیعت نمو دند تا بسان نهضت صدراسلام دربدر، احد و خندق همراه وهم افزا با رهبر خود، درهمه صحنه ها حاضر باشند و سیزده کیلومتر آمدنش را با حضور خود فرش نمودند، تا جهانیان بفهمند، ملت ایران آستین همت را بالا زده است، تا درفضای تاریک افول آموزه های دین ” خدا ” حکومت اسلامی را تثبیت و آن را عینیت بخشد و طعم شیرین نظام اسلامی را بچشد.