انقلاب اسلامی ایران در شرایطی به ظهور و بروز رسید که درگیری دو قطبی شرق و غرب در جهان حکمفرما بود و کشورهای جهان یا بایستی سوسیال دموکراسی را انتخاب می کردند؛ و یا به سمت لیبرال دموکراسی می رفتند؛ یا باید شوروی را انتخاب می کردند؛ یا باید آمریکا را به عنوان غایت می پذیرفتند؛ دو قطبی که برهر کدام ایراداتی جدی چه در حوزه ایدئولوژیک و چه در وجه کارکردی و کارآمدی آن وارد بود. در فضای جهان دو قطبی آن روز؛ امام خمینی (ره) به کمک مردم؛ انقلابی را رقم زد که ساختاری مردم سالارانه و غایتی خداخواهانه داشت؛ شعار اصلی اش “نه شرقی، نه غربی؛ جمهوری اسلامی” بود؛ الگوی حکومتی شکل گرفت که آزادی را در سه سطح فردی، ملی و ماهوی محقق ساخت؛ انقلابی که وابستگی را قطع کرد و استقلال را محقق ساخت؛ انقلابی که مقاومت در برابر زورگویی را احیا کرد و با واگرایی خود نسبت به قدرت های سلطه گر پیشرفت و الگویی موفق برای پیشرفت ملت ها را به همراه آورد.