گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، یادداشت دانشجویی*؛ ۹ دی سالروز گرامیداشت حرکت مردمی در مقابل فتنه گران و و پایانی بر هشت ماه آشوب و ایجاد ناامنی بود که از چند جهت قابل بحث و بررسی است:
1.از تعالیم بدیهی و انکار نشدنی دین مبین اسلام، سنت پیامبر(ص) و گفتار و کردار ائمه ی اطهار(ع)، قیام در راه حق و حقیقت و عدم سکوت در مقابل ظلم و ظالم است. که اولین مصداق این مساله شخص حضرت رسول(ص) بودند که در زمان اوج جاهلیت مردمان زمانه شان به پاخاسته و نور علم و ایمان را گسترانیدند. بعد از ایشان نیز امامان معصوم هر موقع و هر مکانی که فرصت می یافتند با هرآنچه که داشتند به میدان مبارزه علیه باطل آمده و وجود خود را صرف دفاع از اسلام و انسانیت می کردند. با تمام این اوصاف آن جایی هم که حرکت و قیامی از سوی معصوم(ع) در مقابل ظلم و باطل دیده نمی شد، دلیلی نداشت جز اینکه «تنها بوده» و بدلیل عدم آگاهی و معرفت «مردم زمانه» یاری گرشان نبودند. این فرموده حضرت علی(ع) کاملاً نشان دهنده تاثیر عدم همراهی مردم زمانه در عدم قیام عمومی ایشان است که می فرمایند: « فَسَدَلْتُ دُونَها ثَوْباً وَطَوَیْتُ عَنْها کَشْحاً وَطَفِقْتُ اَرْتَئِی بَیْنَ اَنْ اَصُولَ بِیَدٍ جَذَّاءَ اَوْ اَصْبِرَ عَلی طَخْیَةٍ عَمْیاءَ یَشِیبُ فِیها الصَّغِیرُ وَیَهْرُمُ فِیها الکَبِیرُ یَکْدَحُ فِیها مُؤْمِنٌ حَتّی یَلْقی رَبَّهُ فَرَأَیْتُ اَنَّ الصَّبْرَ عَلی هاتا اَحْجی»، «من ردای خلافت را رها ساختم ،در حالی که در اندیشه فرو رفته بودم که آیا دست تنها وبدون یاور بپا خیزم ،و یا در این محیط پرخفقان و تاریک صبر کنم؛ محیطی که جوانان را پیر و پیران را فرسوده و مردان با ایمان را تا لحظه ملاقات خدا به رنج وامی دارد. عاقبت دیدم بردباری و صبر، خردمندانه تر است.»