گروه دانشگاه «خبرگزاری دانشجو»- یادداشت دانشجویی*، «إِنِّی لاَ أَخَافُ عَلَى أُمَّتِی مُؤْمِناً وَ لاَ مُشْرِکاً أَمَّا اَلْمُؤْمِنُ فَیَمْنَعُهُ اَللَّهُ بِإِیمَانِهِ وَ أَمَّا اَلْمُشْرِکُ فَیَقْمَعُهُ اَللَّهُ بِشِرْکِهِ وَ لَکِنِّی أَخَافُ عَلَیْکُمْ کُلَّ مُنَافِقِ اَلْجَنَانِ عَالِمِ اَللِّسَانِ یَقُولُ مَا تَعْرِفُونَ وَ یَفْعَلُ مَا تُنْکِرُونَ»
(من بر امتم از مؤمن و مشرک نمىترسم؛ چه، مؤمن را خداوند با ایمانش باز مىدارد و مشرک را خدا به سبب شرکش قلع و قمع مىکند، اما، من بر شما از آن مرد منافقی می ترسم که درونی دو چهره و زبانی عالمانه دارد، گفتارش دلپسند و رفتارش زشت و ناپسند است.) (نهج البلاغه/ نامه ۲۷)
۶سال قبل، درست در زمانی که عده ای قدرت طلب، بر مبنای خلقیات فاشیستی خود در برابر جمهوریت نظام که همان رأی ملت بود قد علم کردند و دامنه این گستاخی را گسترده تر ساختند و قائله را به موضع گیری علیه اسلامیت نظام و ولایت فقیه کشاندند؛ که با بصیرت عمارگونه و هوشیاری ملت در نه دی پرونده این فتنه بزرگ موقتاً بسته شد.