گروه دانشگاه «خبرگزاری دانشجو»، یادداشت دانشجویی*؛ موهای بلند که تا روی گوش و زیر گردن میآمد. ریشهای نامرتب. یقه هم ترجیحاً یکی دو دکمه از بالا باز. این خصوصیات تیپ غالب یاران چمران در لبنان بود. ظاهری که در اولین نگاه چهره و سبک یاران چه، مبارز انقلابی آمریکای لاتین را در ذهن متبادر میکرد.
هویت مبارزانی در اینسوی جهان، در برابر استکبار، الگو گرفته از مبارزان ضد استکباری آنسوی جهان بود. جامعهی شیعیان لبنان با آن پشتوانههای کمرنگ شده هویتی دنبال هویت انقلابی جدیدی بودند که آن را در فرسنگها دورتر از جغرافیا و اعتقاداتشان مییافتند. اصلاً دعوا بر سر هویتی بود که دنبال الگو میگشت. دنبال الگو برای انقلاب، دنبال الگو برای انقلاب اسلامی.
انقلاب اسلامی ایران که شد اما اوضاع فرق کرد. موها به راست یا چپ شانه شدند، یقهها بستهتر شد، ریشها هم مدلش تغییر کرد. هویت بچههای امل و حزبالله لبنان کمکم به جغرافیای اعتقادی و هویتی انقلاب اسلامی ایران نزدیکتر شد. جغرافیایی که بهتازگی الگوی انقلابی گری جدیدی عرضه کرده بود و پایش خون ریخته بود و شهید داده بود. حالا مجاهدان لبنانی سربند و چفیه میبستند و بهجای یاران اِل چه، به یاران خمینی نگاه میکردند.