گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو – سجاد ریحانی؛ شانزده آذر همیشه یادآور آرمانهای جنبش دانشجویی بوده است هر چند عده ای کوشیده اند در برهه ای از زمان آن را تبدیل به سمبل وادادگی و وابستگی جنبش دانشجویی به جریانات سیاسی نمایند و از دل آن میتینگ های سیاسی خود را سامان دهند. زمان زیادی از ایامی که عده ای برای تامین خون جریان سیاسی خود دانشجویان را تشویق به اردوکشی های خیابانی میکردند نمی گذرد زمانی که دانشگاه مامنی برای هنجار شکنی ها شده بود و عده ای که بخشی از بدنه جنبش دانشجویی را به خود اختصاص داده بودند بستر ساز این هنجار شکنی ها.
یکی از آسیب های جدی جنبش دانشجویی وابستگی به جریانات سیاسی و گرفتار شدن در تور این جریانات می باشد. در این صورت جنبش دانشجویی هویت خود را از دست داده و مبدل به ابزاری می شود تا جریانات سیاسی به مطامع قدرت طلبانه خود دست یابند. در همین سیر نقش جنبش دانشجویی نه به عنوان قوه ی مولد که در مبدا تمام تحولات قرار داد بلکه به عنوان یک نیروی مبلغ که ترویج کننده ی افکار و تحلیل های دیکته شده است پنداشته شده و منتج به ابتذال و به انحراف کشاندن جنبش دانشجویی می گردد. وقتی جنبش دانشجویی وام دار و ابزار یک جریان سیاسی شد دیگر استقلال در تحلیل واستقلال در عمل را از دست می دهد و گرفتار خطای در تشخیص اولویت ها، تغییر دستگاه محاسباتی، از دست دادن اعتماد به نفس و عدم جسارت در تحلیل می شود. در بازه ای از زمان بخشی از جنبش دانشجویی دچار انحراف شد و مسیر را به غلط پیمود و بستر ساز فتنه هایی مانند فتنه ی 78 و همچنین در دست گرفتن جریان فکری توسط روشنفکران دگر اندیش شد. در مجموع برای برخی جریانات جنبش دانشجویی و مدیران دانشگاهی در این بازه که به اواخر دهه هفتاد واوایل دهه هشتاد باز می گردد نمی توان کارنامه قابل قبولی متصور بود.