گروه دانشگاه «خبرگزاری دانشجو»، یادداشت دانشجویی*؛ تفکر و اندیشه مهمترین و ارزشمندترین بخش وجود انسان هاست و همانست که انسان را از سایر حیوانات ممتاز کرده است که در آیات و روایات وسخنان بزرگان بر آن بسی تأکید شده است و حتی ثواب یک ساعت تفکر را بیش از هفتاد سال عبادت می شمرند و شاعری گفته ” ای برادر تو همان اندیشه ای مابقی استخوان و ریشه ای “
اما یک سؤال اساسی این است که مواد تفکر را از چه منبعی و یا از چه کسی بگیریم؟ آیا می توان همزمان دو تفکر متضاد را با هم پذیرفت؟ و اگر کسن تفکرش التقاطی شود چه آسیب هایی بر شخص و جامعه خواهد داشت؟
این سؤالات، فقط سؤالاتی انتزاعی نیستند که در ذهن نگارنده باشند، بلکه ازابتدای این ترم شاهد آن بوده ایم که در آیین بازگشایی یک تشکل، تأکید بر استفاده از متفکرانی دارد که هم در مسائل نظری و هم در مسائل فرهنگی و سیاسی به اندازه ای در تضاد با هم هستند که تأکید بر همه آنها یعنی: “التقاط در حوزه بینش و تفکر و فرهنگ”