گروه دانشگاه «خبرگزاری دانشجو»- یادداشت دانشجویی*؛ در تاریخ ۲۴ آبان ماه سال ۱۳۳۲ اعلام شد که نیکسون، معاون رئیس جمهور آمریکا از طرف آیزنهاور به ایران می آید. همچنین در مورخ ۱۴آذر ماه تجدید رابطه با انگلستان رسما اعلام شد و مقرر گشت که دنیس رایت، کاردار سفارت انگلستان چند روز بعد به ایران بیاید.
در پی این حوادث دانشجویان مبارز دانشگاه تهران تصمیم گرفتند که علی رغم فضای حکومت نظامی، اعتراض خود را به حضور نماینده آمریکا در ایران و از سرگیری رابطه با انگلستان نشان دهند؛ که این عمل آنها با سرکوب شدید مأموران رژیم واقع شد. صدها نفر زخمی و بازداشت و سه نفر شهید شدند. از آن پس روز ۱۶ آذر به نماد استقامت و ایستادگی دانشجویان این مرز و بوم در مقابل امپریالیسم غربی تبدیل شد.
سالها از آن واقعهٔ تاریخی و غرور آفرین می گذرد و شانزدهم آذرماه اتیکت روز دانشجو را بر سینهٔ خود چسبانده است. دانشجویان ذوق زده تر از همیشه می شوند. نمیدانم چرا؟!! شاید دلیلش این باشد که حداقل در این روز می توانند آزادانه مسئولین دانشگاه و یا در مراسمی خاص و کاملا گزینش شده حتی رئیس جمهور را نیز نقد کنند و در مقابل سیلی نخورند! هرچند که هیچگاه پاسخی به هیچ یک از سؤالات داده نمی شود و صرفا لبخند ژکوند است که بر قاب شمایل انورشان نقش میبندد و بعد از آن مجددا حکایت همان است که بوده ؛ اما همان دیدن یک روز لبخند در مقابل ۳۶۴ روز توهین و اتهام و افترا بسی جای شکرش باقیست.