به گزارش خبرنگار خبرگزاری دانشجو از بیرجند، فضای رخوت و رکود و حاکمیت ذائقه ترجمهای در دانشگاههای کشور یک مانع بزرگ و غیر قابل انکار در راه رشد و توسعه حقیقی یک جامعه است، مقابله با این مسئله به طور حتم مستلزم استفاده از ظرفیتهایی چون تحرک و پویایی، افزایش روحیه نقد و نقادی مبتنی بر استدلال و منطق و متقابلا نقد پذیری و پاسخگویی در سطوح و مراتب مختلف جامعه است و این گونه ظرفیتها را نیز در قشر دانشجوی یک جامعه که اکثریت آن متشکل از جوانان میباشد به راحتی میتوان پیدا کرد.
بنا به همین دلیل مقام معظم رهبری در آخرین روز تیرماه سال ۱۳۷۶در میان جمعی از دانشجویان بحث ایجاد کرسیهای آزاداندیشی در دانشگاهها و تبادل و تضارب آرا را مطرح کردند و از دانشجویان و مسئولین ذیربط خواستند تا زمینه را برای تشکیل کرسیهای آزاد اندیشی فراهم آورند، اهمیت این موضوع تا آنجاست که ایشان در ابلاغ سیاستهای کلی برنامه پنجم توسعه در چهارچوب سند چشمانداز ۲۰ ساله، آن را در زمره سرفصلهای فرهنگی برنامه قرار داده و با عنوان «تحول و ارتقای علوم انسانى، با تقویت جایگاه و منزلت این علوم، جذب افراد مستعد و با انگیزه، اصلاح و بازنگرى در متون و برنامهها و روشهاى آموزشى، ارتقای کمى و کیفى مراکز و فعالیتهاى پژوهشى و ترویج نظریه پردازى، نقد و آزاداندیشی مطرح ساختند.