گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو- یادداشت باز هم بیرق های عزا بر سر درب خانه هایمان بر افراشته شد، بیرقی که یاد آور عزای سرور و سالار شهیدان حضرت ابا عبدالله الحسین (ع) است. حادثه تلخی که دل هر انسان آزاده ای را به درد می آورد؛ در محرم سال 61 هجری قمری بود که دژخیمان فاسد و فاسق بنی امیه به دستور یزید بن معاویه آن لعین روزگار، پرده ی حرمت اهل البیت (ع) را دریدند و در صحرایی کربلا با شهادت حضرت امام حسین (ع) و یاران با وفایش، اهل بیت آن حضرت را به اسارت گرفتند و در سفری آکنده از رنج و مشقت، آنان را به دربار یزید خبیث بردند.
همه خطبه های آتشین حضرت زینب کبری (س) و امام سجاد (ع) را شنیده و بخاطر دارند اما آنچه امروز اهمیت دارد، زنده ماندن این حادثه دهشتناک است که بعد از هزار و چهارصد سال هنوز خون این عزیزان می جوشد و آتشفشانی در دل هر انسان آزاد منشی ایجاد می کند که فرو نشاندن آن جز با از بین رفتن تمامی ظالمین و ستمگران تاریخ میسر نمی شود و بی شک شعله های آن همچنان که بعد از قرن ها در دل شیعیان آن حضرت فوران می کند، تا ابد تاریخ ماندگار خواهد بود و ریشه ی هر ظلم و ستمی را بر خواهد چید.