گروه دانشگاه «خبرگزاری دانشجو»، یادداشت دانشجویی*؛ دیپلماسی زبان بدن در نوع خود مدلی ویژه است. در حالی که بیش از 400 جنازه ی ایرانی در صحرای سوزان منا روی زمین مانده و در حالی که دولت ورشکسته و جاهل سعودی برای ایران شاخ و شانه می کشد و وزیر تازه به دوران رسیده ی سعودی به ظریف وقت ملاقات نمی دهد و با افتخار این ماجرا را جهانی می کند!
دیپلماسی زبان بدنی که منجر به زانو زدن ظریف مقابل امیر کویت و در نهایت بهصورت کاملاً اتفاقی منجر به دست دادن ایشان با اوباما می شود آن هم چند ساعت پسازآنکه اوباما گفت:«مرگ بر آمریکا برای ایران تولید کار نمی کند» آری این دیپلماسی در نوع خود مدلی ویژه است.
زمانیکه سخنرانی آقای روحانی در هفتادمین نشست سالانهی مجمع عمومی سازمان ملل صورت گرفت شاید بسیاری از افراد گوش کردند اما کمتر کسی توانست به عمق مسئله پی ببرد. این سخنرانی یاد آور سخن آقای هاشمی رفسنجانی بود که گفت: «تابوی مذاکرات شکست!» یعنی رابطه با آمریکا ادامه خواهد داشت.