به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، میزان تحقق همدلی و همزبانی میان دولت و ملت در نیمه ی اول سال جاری، موضوع یک مناظره مجازی است که در این مناظره محمد صادق افراسیابی؛ مدیرگروه علمی تخصصی روابط عمومی دانشکده ی خبر، فرزاد خلفی؛ مدرس دانشگاه و معاون رسانه مرکز مرکز ارتباطات و اموربین الملل شهرداری تهران، سید جهانگیر آقازاده؛ مدیر رسانه های آموزشی شبکه ملی فرهنگ و رئیس سابق مرکز فناوری اطلاعات سازمان صدا و سیما، عیسی کشاورز؛ مدیر گروه فرهنگ و هنر دانشگاه جامع علمی کاربردی، سید جواد میربابایی؛ کارشناس رسانه و فرهنگ و ارتباطات، زهرا محمودی؛ عضو بنیاد ملی نخبگان، عباس محسنی نسب؛ دبیر انجمن علمی روابط عمومی دانشکده خبر، معصومه نبی زاده؛ کارشناس ارشد مدیریت دانش، محمد حسین شاعری؛ نویسنده و فعال فرهنگی، اصلانزاده؛ مدرس دانشگاه و عضو انجمن روزنامه نگاران و جمعی از کارشناسان عرصه ی فرهنگ، سیاست و اجتماع حضور داشتند.
اصلان زاده: نامگذاری سال از طرف مقام معظم رهبری، اهمیت توجه به موضوع و رویکرد اصلی کشور را مشخص می کند. نامگذاری امسال نیز با عنوان سال دولت و ملت، همدلی و همزبانی نشان دهنده اهمیت تحقق این شعار سال و همکاری، همدلی و اعتماد متقابل دولت و ملت است. به عبارتی دو کفه این شعار یعنی دولت و ملت هر دو همسو و همگام با یکدیگر باید در زمینه تحقق این شعار گام بردارند. از تمامی اساتید و اعضای محترم گروه تقاضا دارم تا ضمن مشارکت در بحث به تبیین این موضوع پرداخته و با توجه به گذشت نیمی از سال مطرح کنند چه میزان این همدلی و همزبانی بین دولت و ملت تحقق یافته است؟
محمد صادق افراسیابی: ببینید همدلی و گفت و گو میان دولتها و ملتها در منطق سیاستگذاری فرهنگی واجتماعی امروز به عنوان یکی از مهمترین راهکارهای سیاستگذاری شناخته شده است. بر این اساس عقلانیت ارتباطی نقش بسیار مهم و به سزایی در سیاستگذاریهای فرهنگی و اجتماعی دارد. البته عقلانیت ارتباطی در جایی میتواند موثر واقع شود که با عقل قدسی همراه شود. عقلانيت ارتباطي مستلزم رهاسازي و رفع محدوديتهاي ارتباط است. رفع این محدودیتها بدین معنی است که دولت و ملت بتوانند با یکدیگر به راحتی گفت و گو کنند و در چنین شرایطی است که همدلی و همزبانی اتفاق می افتد. بنابراین برای پاسخگویی به سوال خانم دکتر اصلانزاده باید این سوال را به سوالهای ریزتری خرد کرد. سوال اول، دولت چه قدر زمینه را برای مشارکت عموم در تصمیم گیریهای کلان فراهم کرده است و چه قدر گوش شنوا بوده است؟ سوال دوم ملت چه میزان برای درک تصمیمات دولت به سمت گروه های مرجع و نهادهای دانشگاهی و علمی تمایل نشان داده است؟ سوال سوم با توجه به اینکه همدلی و همزبانی نیازمند تعامل میان نخبگان و گردش اطلاعات و همفکری است، چه قدر این اتفاق در جامعه ی ما نمود پیدا کرده است؟