گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو یادداشت دانشجویی؛* پیش از این در مطلبی دیگر – سینما به وجد آمد(۱)- سعی در پاسخ به سه ایراد مهمی که نسبت به فیلم محمد رسول الله(ص) وارد می شود داشتیم. آن مطلب به طور مشخص در رابطه با هزینه این فیلم و مقایسه آن با همتایان جهانی اش، فضای وحدت آفرین فیلم و استانداردهای جهانی کننده فیلم اشاراتی شد؛ اما در رابطه با این فیلم گفتنی زیاد است و از زوایای گوناگون می توان به آن پرداخت.
همواره در تاریخ هنر نقاطی وجود دارند برای هنر هر کشور و یا دنیا که مرز هنر را جابجا می کنند. به عبارتی مرز هنر در هر شاخه ای توسط اثراتی خاص مشخص میشوند. برای مثال در شعر فارسی حافظ غزل فارسی را به نقطه ای می رساند که قبل از آن کسی نتوانسته بوده است تا به آن حد کمال را در ادب فارسی بیافریند. حال اگر به معاصران حافظ و یا پیش و پس از آن رجوع کنیم، می بینیم که عمدتا قسمت هایی از او را دارند و قسمت هایی را نه. یا به تعبیری شعر او شش دانگ است و دیگران کمتر از شش. از این مثال می توان استفاده کرد و تعمیم آن را به دیگر بخش های هنر بدان صورت داد که اصولا در هر هنری این جریان وجود دارد و آثاری پیشتاز و بازکننده مسیرند؛ اما فیلم محمد رسول الله(ص) را می توان در ژانر فیلم های تاریخی سینمای ایران به جرات یک قدم بلند رو به جلو و یک خط شکنی واضح دانست.