گروه فناوری و آموزش «خبرگزاری دانشجو»؛ امین رحمانی/ مالکيت فکري به دو دسته مالکيت ادبي- هنري و مالکيت صنعتي تقسيم مي شود. مالکيت صنعتی خود شامل حق اختراع، طرح هاي صنعتي، نشان هاي تجاري، اسرار تجاري، مدل هاي مفيد، طرح هاي ساخت مدارهاي يکپارچه و نشانه هاي جغرافيايي است. حفاظت و صيانت از دارايي هاي فکري برخلاف دارايي هاي مادي دشوار است. به مجرد آنکه ايده و فکري به زبان آورده مي شود يا بر صفحات کاغذ نقش مي بندد و يا از انديشه اي انتزاعي خارج و به صورتي عيني و ظاهري در مي آيد، اثبات مالکيت بر آن ايده يا دارايي فکري بسيار دشوار و گاهي ناممکن مي گردد. ( ماهنامه راه شورا – شماره 83 – تیر 94)
یکی از الزامات پیشرفت علم و فناوری و داشتن اقتصاد دانش بنیان، وجود قوانینی برای حمایت از مالکیت فکری می باشد، در حقیقت مخترعین با انتشار اختراعات خود باید این اطمینان را داشته باشند که درآمد حاصل از محصولات تولید شده از اختراعشان به جیب خودشان می رود. بنابراین اگر مخترعین به سیستم ثبت اختراعات اطمینان نکنند نمی توان انتظار پیشرفت در حوزه علم و فناوری را داشت. از طرفی باید شاهد یک سیستم یکپارچه برای ثبت اختراعات بود؛ سیستمی که با سیاستگذاری از مرحله ایده تا تجاری سازی، اختراعات را تحت حمایت خود قرار دهد.