گروه دانشگاه«خبرگزاری دانشجو»-یادداشت دانشجویی** کل یوم عاشوراء و کل ارض کربلاء. تحدید حماسه حسین در قفس زمان و مکان ظلم به انسانیت و آزادگی است. حسین به یک روز و یک جا تعلق ندارد؛ تاریخ، مرثیه خوان سرور آزادگان جهان و زمین، حسینیه غم های سید مظلومان عالم است. روضه خوان حسین مهدیست که فرمود: «در عزای تو می گریم و اگر اشک چشمم تمام شود خون گریه می کنم.» هیچ تردید نداریم که اندوهی بالا تر از مصائب حسین بن علی نیست.
سالروز شهادت مولایمان امام جعفر صادق علیه السلام در پیش است. این روزها شهیدان غواص شهر به شهر میگردند و دوباره ایران را کربلا میکنند. گویی شهدا پیامی آورده اند. میخواهند بگویند اگر دلتان شکست قدری برای غریبی امام جعفر صادق(ع) هم بگریید. آخر، ما میان فرزندان پیامبر خدا فرق میگذاریم. از نظر بعضی از ما در عزای حسین باید نوحه سر داد، باید بر سر و سینه زد، باید اشک ریخت، باید دو ماه لباس مشکی پوشید ولی برای نام زیبای جعفر باید لطیفه ساخت و یک دل سیر خندید. جعفر ها در ادبیات امروز ما همان قصاب و بقال داستان هستند که هوش اجتماعی بسیار پایینی دارند، روابط عمومی آن ها ضعیف است و نهایتا تا کلاس سوم ابتدایی درس خوانده اند.