به گزارش گروه«خبرگزاری دانشجو»؛رشد و توسعه همهجانبه منافاتی با عدالت اجتماعی ندارد. بلکه تحقق عدالت اجتماعی در سایه رشد و توسعه امکانپذیرتر است. اگر کارخانهها فعال باشند، اگر صادرات رونق بگیرد، اگر علم و فناوری فراگیر شوند، اگر تولید ناخالص ملی افزایش پیداکند، طبیعی است که فاصله طبقاتی هم کم میشود و آمار بیکاری پایین میآید و تورم مهار میشود هیچ چیزی بیعدالتی اقتصادی را توجیه نمیکند. هیچ مکتبی و هیچ قانونی تایید نمیکند که عده قلیلی سیر و پر بخورند و از مواهب دنیا بهرهمند شوند، اما عده کثیری گرسنه باشند، دستشان به دهانشان نرسد و از خوبیها و خوشیها بیبهره باشند.
در ایران در حال توسعه، در فرایند رشد اقتصادی مشکلات جدی فرهنگی و اجتماعی وجود دارند که اگر فکری برای حل و فصلشان نکنیم کشور را با بحران مواجه میکنند. ترویج فرهنگ تجملگرایی و علاقه وافر به خودنمایی و تفاخر در بین بعضی از اقشار پر درآمد علاوه بر آنکه آسیبهای اجتماعی و فرهنگی را به دنبال دارد، در وضعیت اقتصادی نیز ایجاد اختلال میکند و رشد و توسعه را با مشکل مواجه میسازد. سرمایههایی که منجر به تولید ثروت نمیشوند و به رونق اقتصادی کمک نمیکنند، تبدیل به مفسده میشوند و دلالی و رانتخواری و فساد مالی و اداری را گسترش میدهند.