در این آیین معنوی، زائران با چشمانی اشکبار و دلهایی دلتنگِ بینالحرمین، از آرزوی حضور در کربلای معلی سخن میگفتند. بسیاری از آنان معتقد بودند که فاصله جغرافیایی نمیتواند دل عاشق را از کربلا جدا کند؛ چراکه کربلا، پیش از آنکه یک مکان باشد، یک راه و یک مکتب است.
در میان خیل جمعیت، صحنههایی رقم خورد که گویای استمرارِ پیوند نسلها با آرمانهای حسینی بود. مادربزرگی که دست نوههای خردسالش را در دست داشت، پرچم «انتقام» را با صلابت در دست گرفته بود. او همراه با نوههایش با صدایی رسا شعار «مرگ بر آمریکا» سر میداد؛ تصویری که نشان میداد مکتبِ حسین(ع) و فرهنگِ مبارزه با استکبار، در خانه مادربزرگهای لرستانی به خوبی برای نسلهای آینده بازتولید شده است.
وقتی از شرکتکنندگان پرسیده میشد به نیابت از چه کسی در این مسیر قدم برمیدارند، نام شهدا بیش از هر نامی بر زبانها جاری میشد؛ از شهدای خانوادهها و اقوام گرفته تا فرماندهان شهید، از جمله شهید ماکان نصیری. زائران همچنین با یاد رهبر شهید و خانواده ایشان، ارادت و دلتنگی خود را ابراز کرده و با سید امام مجتبی تجدید بیعت کردند.