در این جاده، کسی از دیگری نمیپرسد اهل کدام کشور است، چه مذهبی دارد یا چه جایگاهی در جامعه دارد. اینجا استاد دانشگاه کنار کارگر، پزشک کنار رفتگر و پیرمرد کنار نوجوان، همه تنها یک عنوان دارند؛ زائر یا خادم الحسین(ع). انگار اربعین، مرزهایی را که سالها انسانها میان خود ساختهاند، در چند قدم از میان برمیدارد.
شاید راز ماندگاری این مسیر نیز همین باشد؛ اینکه اربعین، پیش از آنکه راهی به کربلا باشد، سفری به درون انسان است. سفری که آدمها را از خودخواهی به ایثار، از تنهایی به برادری و از خستگی به عشقی میرساند که هیچ واژهای توان توصیفش را ندارد.
رضوان الروایعی الحسینی، دامپزشک بازنشسته اهل تونس، سالها پیش حقیقت را در مکتب اهلبیت(ع) جستوجو کرد و به مذهب تشیع گروید. اکنون سیزده سال است که هر سال خود را به جاده اربعین میرساند؛ جادهای که به گفته او، سوخت و روح یک شیعه برای ادامه زندگی است.