میلاد صالحی در گفتگو با خبرنگار خبرگزاری بسیج در همدان اظهار کرد: در سالهای اخیر، «جنگ روایتها» به یکی از پرکاربردترین مفاهیم در ادبیات رسانهای کشور تبدیل شده است و کمتر نشست، همایش یا یادداشتی را میتوان یافت که در آن از اهمیت این نبرد سخنی به میان نیاید، اما پرسش اساسی این است که آیا صرف سخن گفتن از جنگ روایتها، به معنای حضور مؤثر در این میدان است؟
وی با اشاره به یکی از آسیبهای جدی این حوزه افزود: امروز بسیاری از کنشگران، به جای ایفای نقش واقعی خود، در حال تولید ادبیات راهبردی هستند و نتیجه آن افزایش حجم تحلیلها، توصیهها و کلیگوییها است، در حالی که سهم روایتهای مستند از دستاوردها و موفقیتهای میدانی چندان چشمگیر نیست.
این مدرس دانشگاه تأکید کرد: افکار عمومی با «راهبرد» زندگی نمیکند، بلکه با «واقعیت» زندگی میکند. مردم زمانی روایت یک پیروزی را باور میکنند که آثار آن را در میدان مشاهده کنند و بدانند کدام مسئله حل شده، کدام خدمت به نتیجه رسیده، کدام تهدید خنثی شده و چه ضربهای به دشمن وارد آمده است، روایت زمانی اثرگذار خواهد بود که بر شانههای یک واقعیت عینی استوار باشد.