از تشییع تو بازمیگردم؛ از اقیانوس انسان، از بزرگترین و فراگیرترین دسته عزاداری عاشورا، با پرسشی سوزان بر لب: «این چه مصیبتی است که نه یک خانواده و صد خانواده و هزاران قوم و جمعیت، که میلیونها انسان را در سراسر جهان داغدار کرده است؟»
آنکه رفته و رفتنش امتی را به سوگ نشانده، که بوده و چه محبوبیت عمیق، گسترده و بینظیری در میان مردمانی با فرهنگهای گوناگون داشته است که تشییع و بدرقهای چنین پرشکوه را به یادگار گذاشته است؟
شهادت امام شهید (ره)، از مهمترین و در عین حال تلخترین حوادث تاریخ اسلام و ایران است که تأثیر آن تا اعماق جانهای ما رسوخ کرده و بر تارهای وجودمان زخمه زده است. همه ما زخمی این حادثه فجیعیم. همه ما خود را در جبران فاجعهای که ظالمانه بر امام شهید و خاندانش رفت، مسئول و سهیم میدانیم. گوهر شهادت امام شهید، ایثار عاشقانهای است که برای همیشه، بهعنوان والاترین فضیلت انسانی و زیباترین جلوه فداکاری یک امام برای امتش، در عالم باقی خواهد ماند؛ مقاومت خردمندانه و دوراندیشانهای که رهبری مسئول و متعهد، در مواجهه با مناسبات ناعادلانه جهان و نظام استکبار، صورت داد تا همچون جدش، حسین (ع)، به آیندگان بیاموزد که نباید در برابر ظلم و زیادهخواهی گردنکشان عالم سر فرود آورد.