در آن لحظهیِ جانکاه، وقتی دستهای لرزانِ مردم به سوی تابوتها دراز شد، گویی میخواستند ذرهذرهیِ وجودِ خود را به این پیکرهایِ پاک گره بزنند. آنچه در چشمانِ پیر و جوان موج میزد، نه فقط سوگِ یک رهبر، که داغِ یک «خانواده» بود؛ خانوادهای که فدایِ امنیت و عزتِ این مرز و بوم شدند.
در آن لحظاتِ پُرشور و پُرگداز، سوگ به سلاحی بُرنده بدل شد. مردم با هر قطره اشک، عهدی دوباره بستند. این تشییع، نه یک آیینِ بدرقه، که «میدانِ نبردِ ارادهها» بود؛ میدانی که در آن، بغضهای فروخورده، ناگهان به فریادهایِ رعدآسایِ مطالبهگری بدل شد. مردم در آن لحظهیِ دیدارِ آخر، به دشمن فهماندند که ریختنِ خونِ رهبر و خانوادهاش، نه تنها چراغِ این مسیر را خاموش نمیکند، بلکه شعلهیِ ایمانِ قلبیِ این ملت را فروزانتر کرده است.
این حضورِ میلیونی، در حقیقت نمایشِ پیوندِ ناگسستنی میان «ملت و آرمانهای شهید» است. خونِ این شهیدان، امانتی الهی است که اکنون بر دوشِ تکتکِ ماست. ما به عنوانِ خادمانِ این ملت، در این فضایِ مالامال از حماسه و اشک، ضمنِ تجدیدِ بیعتِ خالصانه با رهبر معظم انقلاب اسلامی، حضرت آیتالله سید مجتبی خامنهای، اعلام میکنیم که پیامِ سوزانِ این تشییع، «خونخواهیِ عزتمندانه» است.