پاسخ را باید در سنت دیرپای جامعه شیعی عراق جستوجو کرد؛ سنتی که نقش زنان را نه در حاشیه، بلکه در فضایی متفاوت از مراسم عمومی تعریف میکند.
در فرهنگ دینی و اجتماعی نجف و کربلا، آیین تشییع و سوگواری از دیرباز بر پایه تقسیم کار اجتماعی میان زنان و مردان شکلگرفته است. بخش عمومی مراسم، شامل استقبال از پیکر، تشییع، حمل تابوت و بدرقه تا حرمها یا محل دفن، عمدتاً در فضای مردانه برگزار میشود. این همان بخشی است که دوربینهای رسانهای بیشترین امکان ثبت آن را دارند و به همین دلیل، تصویر غالب از مراسم را شکل میدهد.
اما همزمان، بخش دیگری از آیین سوگواری در فضایی مستقل و اختصاصی جریان دارد؛ مجالسی که بانوان اعم از بستگان، شاگردان، دوستان و دیگر زنان عزادار در آن حضور مییابند. این مجالس که معمولاً در منازل، حسینیهها یا شبستانهای ویژه بانوان برگزار میشود، بخش مهمی از سنت سوگواری شیعیان عراق را تشکیل میدهد و درعینحال، به دلیل رعایت حریم خصوصی بانوان، کمتر در معرض ثبت و انتشار رسانهای قرار میگیرد.