آیات با این جمله آغاز میشود که «إِنَّ الَّذِینَ یُبَاییعُونَکَ إِنَّمَا یُبَاییعُونَ اللَّهَ یَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَیْدِیهِمْ». قرآن بیعت با رسول خدا (ص) را صرفاً یک قرارداد سیاسی یا اجتماعی نمیداند، بلکه آن را پیمانی الهی معرفی میکند. چون پیامبر مأمور خداست و از پیش خود سخن نمیگوید، بیعت با او در حقیقت بیعت با پروردگار است و تعبیر «ید الله فوق أیدیهم» نیز کنایه از سلطه، حمایت و تأیید کامل خداوند نسبت به این پیمان الهی است. در ادامه، قرآن هشدار میدهد که «فَمَنْ نَکَثَ فَإِنَّمَا یَنْکُثُ عَلَی نَفْسِهِ» هر کس پیمان بشکند، زیان آن تنها به خودش بازمیگردد. نقض عهد هرگز به خدا یا جبهه حق آسیبی نمیرساند، بلکه نخستین قربانی آن، خود پیمانشکن است؛ زیرا انسان با شکستن عهد، سرمایه اعتماد، ایمان و آینده خویش را نابود میکند.
پیمانشکنی، خسارتی که پیش از هر چیز دامن خود دشمن را میگیرد
در مقابل، قرآن وعده میدهد که «وَمَنْ أَوْفَی بِمَا عَاهَدَ عَلَیْهُ اللَّهَ فَسَیُؤْتِیهِ أَجْرًا عَظِیمًا». این «اجر عظیم» تنها پاداش اخروی نیست، بلکه نصرت، عزت و آرامش در دنیا نیز بخشی از نتیجه وفاداری به عهد الهی است. این آیات یک اصل همیشگی را بیان میکند، اینکه جامعهای که بر پایه وفاداری به پیمان شکل بگیرد، از استحکام و اعتماد برخوردار خواهد بود، اما هرگاه عهدشکنی به یک فرهنگ تبدیل شود، انسجام اجتماعی از بین میرود و زمینه سقوط فراهم میشود.